मन ........


नेमकं काय आहे हे मन?
आणि काय आहे या मनात?
उद्याच्या विचाराने आजच्या आनंदावर विरजण घालणारी कालच्या घटनांची सावली म्हणजे मन?
 की,भविष्यातील वर्तमानांत जगण्याच्या धडपडीत आजच्या वर्तमानाची झालेली क्रूर चेष्टा म्हणजे मन?
की चेष्टे चेष्टेतील मस्करी म्हणजे मन?
मस्करी करणारे मित्रमंडळ म्हणजे मन ?
की, जीवाला जीव लावणारे मित्र म्हणजे मन ?
जीवाला स्थैर्य देणारी मैत्री म्हणजे मन ?
मैत्रीला सार्थ ठरवणारी नुसती साथ म्हणजे मन ?
साथ कुणाची ? स्वत:ची ???
स्वत्वातून स्वत :ची झालेली जाणीव म्हणजे मन ?
की स्वतःचे स्वताला ऐकू येणारे शब्द म्हणजे मन ?
शब्दाना अर्थ देणारे भाव म्हणजे मन ?
भावानांच्या मागून पळायला कमी पडणारे रान म्हणजे मन ?
रानावनात भटकणारे विचार म्हणजे मन ?
की विचारांना  वाट दाखवणाऱ्या आठवणी म्हणजे मन ?
आठवणींवर जगणारे दिवस म्हणजे मन ?
दिवसांवर झुलणारी रात्र म्हणजे मन ?
रात्र रात्रभर पडणारी स्वप्ने म्हणजे मन ?
स्वप्नानां असणारा अर्थ म्हणजे मन ?
की त्यावरून सुचणाऱ्या कल्पना म्हणजे मन ?
की कल्पनेपलीकडील वास्तव म्हणजे मन ?
वास्तवत असणारे प्रश्न म्हणजे मन ?
प्रश्नांची न मिळणारी उत्तरे म्हणजे मन ?
उत्तरे शोधायचा केविलवणा प्रयत्न म्हणजे मन ?
की प्रयत्नांना पडणारी मर्यादा म्हणजे मन ?
मर्यादेचे झालेले उल्लंघन म्हणजे मन ?
की उल्लंघन करायला भाग पडणारी इच्छा म्हणजे मन ?
मर्यादेच्या चौकटीत राहायला भाग पडणारी बंधने म्हणजे मन ?
बंधनेत बांधणारी चौकट म्हणजे मन ?
चौकटीची सीमा म्हणजे मन ?
की सीमेपलीकडील क्षितिज म्हणजे मन ?
क्षितिजाचे आभास म्हणजे मन ?
मन म्हणजे काय या कोड्याची न होणारी उकल  म्हणजे मन ?
की या प्रश्नाचे न मिळणारे उत्तर म्हणजे मन ?
वेदनेपासून मुक्ति म्हणजे मन की वेदनेची जाणीव म्हणजे मन ?
की पुनः पुन्हा स्वताची जाणीव म्हणजे मन ?
???   ??   ?    

नेमके काय आहे हे मन ?

कुणासाठी कुणीतरी काहीतरी केल.
का केलं ? कस केलं ? कशासाठी केलं ?
       करून करून कधीतरी केंव्हातरी केलं,
        कुणामुळे केलं तरी केव्हढंतरी केलं.
काय केलं काय करता ? काय नाही केलं ?
काही जरी केलं तरी काही कमी नाही केलं.
        काही नाही करत करत केव्हढतरी केलं,
कशासाठी केलं ? कुणी  का ? कस केल?

सहवास...

सहवास असावा हवाहवासा,
नको दुरावा दुःखाचा.
दुःख प्यावे दुधापरीते,
लवलेश नसावा क्लेशाचा.

बंद नसावे द्वार मनाचे,
नात्यांचेही असे तसे. 
बंधनात ती भली खुशाली,
नात्यांचेही असे तसे.

विरह न व्हावा कधीही,
ना विरहाची  वेदना. 
प्रेमाने जग जिंकावे,
चिरतरुण मनी भावना,

दाटुनी येई कंठ ,
बरसेल  मेघ न गरजता.
रिचवले कोण हलाहल?
अनुत्तरित तोही विधाता.

भले बुरे जे असे भोवती,
अधुरे असे ते तुझ्याविना,
सप्तसुरांची जमली मैफल,
पण साज चढेना तुझ्याविना.

 
 

ऋणानुबंध...

कळत नकळत कधी अचानक,
जुळतात अशी ही नाती,
सहवास यांचा हवाहवासा,
जशी पावसात दरवळणारी माती.
              ऋणानुबंध म्हणू की यांना स्वर्गातील रेशीमगाठी,
               कुणीही नाही कुणाचे तरीही जगतात एकमेकांसाठी.
अंत न पाही विरह हा केवल,
स्वप्नही सलते कणकण रतिभर,
कुठे खोलवर जखम जन्मभर,
निशब्ध ओठ, मनाचे ओघळ...
                तो स्पर्शही असे मखमलीचा,
                चंदन गंधित अत्तर ल्याला,
                डोळा साठवुन ठेवी काही,
                निधडी छाती बोले केवळ.
अबोल निर्झर न राही अंती,
ढग स्पर्शूनही जाई माती,
अलगद हळुवार मोरपिसासम,
आठवण ठेऊनी जाती.
               कळत नकलत कधी अचानक,
               जुळतात अशी ही नाती,
               सहवास यांचा हवाहवासा,
               जशी पावसात दरवळणारी माती.


 

एक छोटासा प्रयत्न 

असाच मी,  अशीच तू, असेच हे जगायचे. 

अशाच या क्षणात मी असायचे नसायचे. 

रंग लावतो तुला, मनात मी नटायचे,

स्मरायच्या तुझ्या छटा,  नी गाली तू खुलायचे 

आज या क्षणात मी फुलाविना फुलायचे 

असाच मी,  अशीच तू, असेच हे जगायचे. 

अशाच या क्षणात मी असायचे नसायचे.

तिथेच मी पुन्हा तुला किती बरे शोधायचे,
का ? कसे ? मी मला पुन्ह पुन्हा समजवायचे ?
फक्त एक श्वास तोच, राजरोस लढायचे ?
मी नसे, तू नसे, मग  सांग कुणी हरायचे ?

असाच मी,  अशीच तू, असेच हे जगायचे. 

अशाच या क्षणात मी असायचे नसायचे.